هنگامی که ابتلای یک فرد به هانتاویروس تایید می‌شود، مهم‌ترین واقعیتی که بیماران و خانواده‌های آن‌ها باید بدانند این است که در حال حاضر هیچ داروی ضد ویروسی اختصاصی، درمان قطعی یا واکسنی برای مقابله با این بیماری کشف نشده است. به همین دلیل، پایه و اساس مدیریت پزشکی در بیماران مبتلا به هانتاویروس، بر مبنای ارائه مراقبت‌های حمایتی دقیق و زودهنگام در بخش مراقبت‌های ویژه بیمارستان‌ها استوار است. موفقیت در درمان این بیماری تا حد بسیار زیادی به تشخیص سریع و انتقال فوری بیمار به یک مرکز درمانی مجهز بستگی دارد، زیرا وضعیت تنفسی بیمار می‌تواند در عرض چند ساعت به شدت رو به وخامت بگذارد و خطر مرگ را به همراه داشته باشد، همان‌طور که در طغیان اخیر در کشتی تفریحی، نرخ مرگ و میر در میان مبتلایان به بیش از سی و هفت درصد رسید. مراقبت‌های حمایتی شامل مجموعه‌ای از اقدامات حیاتی است که هدف آن‌ها حفظ عملکرد اعضای اصلی بدن تا زمانی است که سیستم ایمنی بیمار بتواند به طور طبیعی بر ویروس غلبه کند و این اقدامات مواردی نظیر کنترل دقیق سطح مایعات و الکترولیت‌های بدن، استفاده از داروهای محرک برای حفظ فشار خون، و اکسیژن‌تراپی مداوم را در بر می‌گیرد. در مواردی که ریه‌های بیمار به طور کامل درگیر شده و توانایی تبادل گازهای تنفسی را از دست می‌دهند، تیم پزشکی مجبور به استفاده از روش‌های تهاجمی‌تری مانند لوله‌گذاری درون نای و اتصال بیمار به دستگاه‌های تهویه مکانیکی می‌شوند تا عمل تنفس به صورت مصنوعی برای فرد انجام شود. در شدیدترین حالت‌های بیماری، پزشکان از پیشرفته‌ترین تجهیزات موجود در بیمارستان‌های فوق‌تخصصی مانند دستگاه اکسیژن‌ساز غشایی برون‌پیکری یا همان اکمو استفاده می‌کنند که این دستگاه خون بیمار را از بدن خارج کرده، آن را اکسیژن‌رسانی می‌کند و سپس به بدن بازمی‌گرداند تا قلب و ریه‌ها فرصت کافی برای بهبود پیدا کنند. اگرچه در برخی موارد مربوط به تب خونریزی‌دهنده، استفاده از دارویی به نام ریباویرین توانسته است نتایج مثبتی را برای بهبود وضعیت بیماران نشان دهد،اما این دارو در درمان سندرم ریوی ناشی از ویروس آند تاثیر قطعی اثبات‌شده‌ای ندارد و درمان همچنان متکی بر پشتیبانی حیاتی از اندام‌ها است.