بسیاری از بیماران در مراحل اولیه بیماری بدون علامت هستند، اما با پیشرفت بیماری، علائم به‌تدریج بروز می‌کنند. شایع‌ترین شکایت بیماران احساس خستگی مزمن است که عمدتاً ناشی از آنمی می‌باشد. ضعف عمومی، کاهش تحمل فعالیت و تنگی نفس در فعالیت‌های روزمره نیز به‌طور مکرر گزارش می‌شود.
یکی از مهم‌ترین و بالقوه خطرناک‌ترین تظاهرات بیماری، سندرم افزایش ویسکوزیته خون است. این وضعیت می‌تواند با علائمی مانند تاری دید، سردرد، سرگیجه، اختلال تمرکز، خواب‌آلودگی و در موارد شدید اختلال سطح هوشیاری همراه باشد. خونریزی‌های مخاطی، به‌ویژه از بینی و لثه، نیز در این بیماران مشاهده می‌شود و ناشی از اختلال عملکرد پلاکت‌ها در حضور IgM بالا است.
نوروپاتی محیطی یکی دیگر از تظاهرات قابل توجه بیماری است که معمولاً به‌صورت بی‌حسی، گزگز یا ضعف پیشرونده در اندام‌ها بروز می‌کند. این حالت اغلب نتیجه اثرات ایمنی IgM علیه اجزای میلین اعصاب محیطی است. در برخی بیماران، بزرگی طحال، کبد یا غدد لنفاوی نیز دیده می‌شود که بازتابی از ماهیت لنفوپرولیفراتیو بیماری است.